Olmayacağı istemenin, onu büyülü halde kabul etmenin, sanki… sanki ona kavuşulsa mükemmel mutluluğa da ulaşacağını sanmanın ama gerçeklikte o olmayacağın olamaması, üzmesi, yüreği sızlatması… Arabesk gibi kaçtı, her zaman, bunu yaşarken bile öyle gelirdi “yüreği sızlatması” demek ancak hissettiğim bu olurdu. Şimdi o kadar dünyadayım ki, o kadar gerçeklikteyim ki, daha az üzüldüğüm bu günlerde yine de içim titreşiyor o eski arzuyu hatırlayınca.
1 Yorum